Lordoza lędźwiowa

Co to oznacza

Oglądany z boku kręgosłup nie jest prostą kolumną – ma serię łagodnych krzywizn, które się wzajemnie równoważą. W odcinku szyjnym i lędźwiowym krzywizna wygina się do wewnątrz, w stronę przodu ciała, i to właśnie wygięcie nazywa się lordozą. Lordoza lędźwiowa odnosi się konkretnie do tej krzywizny w dolnej części pleców, w obszarze utworzonym przez pięć kręgów lędźwiowych między klatką piersiową a miednicą. To całkowicie prawidłowa cecha anatomii człowieka, a nie wynik badania sam w sobie.

Dlaczego pojawia się w opisie TK lub MR

Radiolog wspomina o krzywiźnie lędźwiowej głównie jako o elemencie opisowym przy ocenie obrazu kręgosłupa z boku, zaznaczając, czy jest ona „zachowana” lub „utrzymana” (prawidłowa), „wyprostowana” lub „zmniejszona” (spłaszczona, często wskutek skurczu mięśni, bólu lub ułożenia pacjenta podczas badania), czy też „pogłębiona” lub „uwydatniona” (krzywizna głębsza niż zwykle, czasem nazywana hiperlordozą). Ta uwaga jest często jedynie kontekstem dla reszty opisu, a nie samodzielnym problemem, ponieważ dokładny stopień krzywizny może się różnić w zależności od pozycji, w jakiej ktoś leżał podczas badania.

Co to zwykle oznacza

Pewien stopień lordozy lędźwiowej występuje w każdym zdrowym kręgosłupie, a jego dokładna wielkość różni się znacznie między osobami, bez związku z bólem czy chorobą. Nieznacznie spłaszczona krzywizna widoczna w badaniu jest często po prostu odzwierciedleniem napięcia mięśni, odruchowego usztywnienia z powodu dyskomfortu w chwili badania albo ułożenia na stole, a nie problemem strukturalnym. Bardziej wyraźna krzywizna jest częsta przy pewnych wzorcach postawy, napiętych mięśniach zginaczach biodra czy w ciąży i sama w sobie rzadko jest groźna. Lordozę uznaje się za klinicznie istotną dopiero wtedy, gdy jest skrajna, towarzyszy jej inne zmiany strukturalne lub jest wyraźnie powiązana z konkretnymi objawami – sama wzmianka o krzywiźnie to opisowe tło, a nie rozpoznanie.

Kiedy skonsultować się z lekarzem

Wzmianka o lordozie lędźwiowej sama w sobie, bez towarzyszących innych wyników, zwykle nie wymaga żadnego działania. Zgłoś ją lekarzowi, jeśli towarzyszy jej ból pleców, sztywność lub ograniczona ruchomość, które przeszkadzają Ci na co dzień, albo jeśli zauważyłeś/aś widoczną zmianę postawy z czasem. Lekarz oceni, czy pomogłoby rozciąganie, wzmacnianie mięśni czy praca nad postawą, oraz czy krzywizna przyczynia się do odczuwanych objawów, czy jest po prostu prawidłowym wariantem budowy.

Prosty obraz poglądowy

Wyobraź sobie literę „C” zwróconą do przodu, łagodnie i płytko – to miękkie wygięcie do wewnątrz mniej więcej odpowiada naturalnemu kształtowi dolnej części pleców. Kręgosłup z „zachowaną” lordozą ma dokładnie taki oczekiwany, umiarkowany kształt litery C. Ten opisany jako „spłaszczony” wygląda bardziej prosto, przypominając literę „I”, często z powodu napięcia lub sztywności mięśni. Ten „pogłębiony” tworzy głębsze C, wyginając się bardziej do przodu niż przeciętnie. Żaden z tych kształtów nie jest sam w sobie dobry ani zły – po prostu opisują sylwetkę dolnej części pleców w danej chwili.