Łokieć tenisisty (nadkłykieć boczny)

Co to oznacza

Po zewnętrznej stronie łokcia znajduje się kostna wyniosłość zwana nadkłykciem bocznym, w którym grupa mięśni przedramienia odpowiedzialnych za prostowanie nadgarstka i palców łączy się we wspólnym ścięgnie. Nadkłykieć boczny to uszkodzenie tego wspólnego ścięgna w miejscu jego przyczepu: włókna ulegają drobnym naderwaniom i tworzą zdezorganizowaną, źle wygojoną tkankę na skutek powtarzającego się przeciążenia, a nie pojedynczego urazu. „Łokieć tenisisty” to potoczna nazwa, ponieważ tenisowy bekhend to klasyczny ruch obciążający to ścięgno, ale większość osób z tym schorzeniem nigdy nie trzymała w ręku rakiety.

Dlaczego pojawia się w opisie TK lub MR

Rezonans magnetyczny to badanie obrazowe najczęściej stosowane do potwierdzenia i oceny stopnia tego schorzenia, zwykle zlecane, gdy ból łokcia nie ustępuje mimo leczenia zachowawczego. W opisie badania wymienia się pogrubienie lub zwiększony sygnał wspólnego ścięgna prostowników w obrębie nadkłykcia bocznego, obecność i wielkość ewentualnego częściowego naderwania oraz to, czy płyn lub pogrubienie sięga do sąsiedniego więzadła łokcia. Radiolog zaznaczy również, czy zmiany ścięgna przypominają przewlekłą degenerację (tendinozę), czy rzeczywistą przerwę odpowiadającą naderwaniu, ponieważ to rozróżnienie może wpływać na wybór leczenia.

Co zazwyczaj oznacza ten wynik

Łokieć tenisisty jest bardzo częstym schorzeniem, dotyczącym szacunkowo od jednego do trzech procent dorosłych w danym momencie, najczęściej osób po czterdziestym roku życia, których praca lub hobby wiążą się z powtarzalnym chwytaniem, pisaniem na klawiaturze, używaniem narzędzi lub skręcaniem nadgarstka. Odzwierciedla ono skumulowane przeciążenie, a nie pojedynczy dramatyczny uraz, a zmiany ścięgna widoczne w badaniu obrazowym często przypominają to, co dzieje się w innych przeciążonych ścięgnach organizmu, na przykład w ścięgnie Achillesa czy w stożku rotatorów. Dobra wiadomość jest taka, że schorzenie w zdecydowanej większości przypadków ustępuje samoistnie: większość osób odczuwa wyraźną poprawę w ciągu sześciu do dwudziestu czterech miesięcy przy prostym, niezabiegowym leczeniu, nawet bez konieczności wykonywania badania obrazowego.

Kiedy zgłosić się na dalszą konsultację

Skontaktuj się z lekarzem, jeśli odczuwasz utrzymujący się ból lub tkliwość po zewnętrznej stronie łokcia, zwłaszcza przy chwytaniu, podnoszeniu kubka, podawaniu ręki na powitanie czy przekręcaniu klamki. Leczeniem pierwszego wyboru jest zwykle unikanie czynności nasilających dolegliwości, opaska lub orteza przedramienia, ćwiczenia rozciągające i wzmacniające typu ekscentrycznego oraz leki przeciwbólowe dostępne bez recepty; fizjoterapia często przyspiesza powrót do zdrowia. Zastrzyki sterydowe mogą krótkotrwale łagodzić ból, ale są zwykle stosowane oszczędnie, ponieważ nie poprawiają, a czasem nawet nieznacznie pogarszają, wyniki leczenia w dłuższej perspektywie. Leczenie operacyjne jest zarezerwowane dla niewielkiej grupy osób, u których ból utrzymuje się mimo co najmniej sześciu miesięcy konsekwentnego leczenia zachowawczego.

Prosty sposób, by to sobie wyobrazić

Wyobraź sobie grubą linę przymocowaną do ściany, używaną codziennie do podciągania tego samego ciężkiego wiadra. Po miesiącach powtarzanego ciągnięcia włókna liny w pobliżu punktu mocowania zaczynają się strzępić i tracić równoległy, uporządkowany splot, mimo że lina nigdy nie pękła w jednym dramatycznym momencie. Wspólne ścięgno prostowników zachowuje się podobnie w miejscu przyczepu do łokcia: lata drobnych, powtarzających się szarpnięć wywołanych chwytaniem i ruchami nadgarstka stopniowo strzępią i dezorganizują włókna dokładnie tam, gdzie przyczepiają się do kości.